Het gebeurt zelden dat ik twee partners spreek die het hartgrondig eens zijn en zeggen: 'ja, wij willen scheiden'. Wel krijg ik steeds meer partners en/of ouders die hartgrondig ja zeggen tegen een relatie-onderzoek. Die inzicht willen hebben in hoe het toch komt dat veilig communiceren in je eigen relatie niet zo makkelijk is.

Het leven vraagt nogal wat van jou en je partner. Je koopt een huis, krijgt misschien kinderen, verandert van baan, doet een opleiding in de avonduren, verschil in ritme, leuke nieuwe collega, de lijst is oneindig. Alles wordt ingepland, behalve een date met je eigen partner. En de Pac-Mannetjes doen hun intrede. Kleine wondjes ontstaan in je lijf en die worden vaak genegeerd. De ruis is ontstaan. Hoe kun je dit onderzoeken met elkaar?

Gooi het eruit
Tijdens het eerste gesprek vliegt er van alles door de kamer. Er blijkt toch wel het een en ander opgespaard en over het algemeen is dat niet de bankrekening. Gooi het er maar eens uit. Regelmatig worden partners en/of ouders aangesproken door andere behandelaren dat zij respectvol met elkaar moeten omgaan (wat is respectvol)? Het is niet het traject van de behandelaar, het is jullie traject. Wat kan het voor jullie beter maken? En iedereen heeft zo zijn of haar eigen behoeften en gevoelens. Vaak is het enige wat je wilt: gehoord worden en leren hoe het anders kan. Hoe komen jullie weer in verbinding met elkaar?

Tijd, ruimte en rust
Bij elk intakegesprek hoor ik dat de relatietherapie niet heeft gebracht wat je had gehoopt. Korte gesprekken, regelmatig één op één gesprekken in plaats van met je partner erbij en teveel een protocol. Je bent bij mij aanbeland en jullie willen een relatie-onderzoek doen. Ik heb alle tijd, ruimte en rust voor jullie en je betaalt per sessie. Direct zie ik je achterover leunen. Hoe heerlijk is dat? Je moet wel zelf flink aan de slag en ik leun min of meer achterover hoor. Samen bespreken wat je verwachtingen waren en hoe kunnen die weer bij elkaar komen? Als het niet uit jezelf komt..............., gaat het echt niet werken en dat is wat liefhebben is. Werken met elkaar.

Drie gesprekken als richtlijn
Soms zie ik partners wat onrustig schuiven op hun stoel. 'Ehm, Anneke', hoor ik dan. 'Hoe lang gaat dit duren en hoeveel gesprekken zijn er nodig?' Komt er na drie gesprekken geen beweging in jullie communicatie? Dan gaat die er ook niet komen en heeft dit traject geen zin. De inzet en bereidwilligheid moet van jullie beiden komen, leg ik dan uit. En wanneer je echt wilt, zul je zien dat er na (gemiddeld) drie gesprekken iets gebeurt. Dat er iets op gang komt. De verbinding is in aantocht.

Verwachtingen, vanzelfsprekendheid en sussers
Er is maar één reden voor het uit elkaar groeien: (valse) verwachtingen. De communicatie stopt, de sluipmoordenaar Vanzelfsprekendheid doet zijn intrede in de relatie, de susser Ik vul het wel voor je in neemt plaats op de bank en de dooddoener Straks wordt het beter maakt het nog gezelliger. En daar komen de Pac-Mannetjes. De kou neemt toe in huis en de warmte verdwijnt uit de bedstee.

Wat kan er beter?
Verwachtingen uitspreken, checken bij je eigen partner of je aannames kloppen, vragen stellen in plaats van betogen houden, uitleggen hoe het was in plaats van uitweiden over wat de ander altijd fout heeft gedaan. Geef andere gesprekken weer een plek in je relatie. Zo kunnen herstel en toekomst hand in hand samenkomen en kun je je eerste date gaan plannen.

Nieuwsgierig geworden?
Wil jij ook je relatie onderzoeken, herstellen en niet meer bang zijn om de verwachtingen uit te spreken? Wat houdt je nu tegen om dat te doen? Neem contact met Anneke op of vul het formulier in. Er zijn meer opties dan alleen scheiden. Wat kan er voor jou beter worden?